(γιατί η ζωή πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να τρυπώνει με περισσή γενναιότητα, ακόμα και μέσα από χαραμάδες, με ηλιοτρόπια πορεία…και … γιατί δεν έχουμε άλλα περιθώρια ούτε και όρια να επτωχεύσουμε…)

Η ποίηση προκαλεί σθεναρά. Ο δημιουργός Ηλίας Παπακωνσταντίνου προκαλεί ευθαρσώς. Μέσα από λέξεις. Μέσα από στίχους. Προκαλεί και προσκαλεί «να αντισταθούμε στη συνθήκη της άχρωμης συνήθειας», με ένα «όχι» μελοποιημένο αναστάσιμα. Προκαλεί και προσκαλεί να επιβιβαστούμε ως αναγνώστες και περιηγητές στο καράβι της δημιουργικής του γραφής και να απολαύσουμε μια γνήσια ηδονή, αυτή του ακριβού ποιητικού λόγου, αυτή που «αποτινάζει τη σκουριά της καρδιάς και ετοιμάζει μια καινούργια άνοιξη, από την ανάσα των λουλουδιών ίσαμε τα εύξεινα χείλη που αράζουν αχαλίνωτες σκέψεις.

Είναι το big bang της μεγάλης έκρηξης του νου, την ώρα που προσπαθεί να βάλει σε τάξη ( αν μπαίνουν ποτέ σε τάξη!) τα συναισθήματα που καίνε, τις λέξεις που φεγγοβολούν, πυροτεχνήματα μιας ξάστερης νύχτας. Ειδικά όταν φυσούν οι σημάντορες άνεμοι…

Οι κεραίες της ψυχής στο ύψος των περιστάσεων. Η ποίηση σμιλεύεται με ηθική και ευαισθησία. «Τα δε όρια υποταγής τού νου ανάλογα με το εύρος της ευαισθησίας μας, που έχει κάποια κέρματα αθανασίας» .

Ο ποιητής Ηλίας καταφεύγει στις υδροφόρες σπηλιές της ψυχής, αναζητώντας δύναμη, όπως ο συνονόματος Προφήτης προσφεύγει στα υψώματα, για να΄ βρει τη θεϊκή γαλήνη. Και γράφει αδιάλειπτα. Γράφει συνειρμικά. Με σταθερά επιταχυνόμενη ροή συνείδησης. Με μια γραφή σε σημεία βαθιά υπερρεαλιστική.

Κι εμείς, οι αναγνώστες του λόγου του και εραστές των στίχων του, μπορούμε απλώς να βουτήξουμε στα αθάνατα νερά της Στυγός, της Ποίησης, στα σημαινόμενα που γλιστρούν ανάλογα με τις προσωπικές προσλαμβάνουσες

«Τα χείλη είναι η αφορμή. Τα τρίγωνα φεγγάρια είναι ο στόχος». Οι λέξεις επαναστατούν, οι στίχοι χορεύουν ζευακχικό χορό, ακόμα και μέσα… στην οκνηρία τους. «Συχνά ενοικιάζουμε τις λέξεις, σαν πόρνες, τις αφήνουμε, πάμε με άλλες, να νοθεύσουμε το μυαλό μας, να συννεφιάσουμε τα ποιήματα», το παράπονο του δημιουργού. Ψάξε, ψάξε να ακουμπήσεις τώρα στα σημαινόμενα.

Εξάλλου… «οι Ποιητές γράφουν πάντα μέσα από τον θάνατο», μήπως και διασώσουν τη ζωή. Και το μόνο αντίδωρο που επιζητούν…

Μα ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά, να πάρει η ευχή. Η πρώτη λέξη που ψέλλισαν τα τρίγωνα φεγγάρια, ήταν, Άνθρωπος. Και ύστερα, μου λες, πως ο Διογένης ήταν… κυνικός. Μόνο λίγη αγάπη και μερικές στιγμές αληθοφάνειας και ανάστασης έχουμε ανάγκη.

Και κάπως έτσι τα τρίγωνα φεγγάρια μιας υπερ-πραγματικότητας, αυτής που οι ποιητές βιώνουν, μετατρέπονται σε αέναους ήλιους που στέφουν με καμάρι της δημιουργίας τα θάματα. Με ευαρμένιστη πορεία η νέα σου ποιητική συλλογή, αγαπητέ μου Ηλία. Και με την ευχή τα φεγγάρια τα ψυχής, αν και… τρίγωνα, να αποδειχτούν τουλάχιστον ισόπλευρα! Όταν η πραγματικότητα πολλές φορές σε ξεπερνά, πώς να αντιληφθείς ανύπαρκτα όρια…

«Μη φωνάζετε, θα ξυπνήσουν τα νοήματα, να έχουμε και κάποια όρια, ποιητές μου».

Έτσι, χωρίς όρους και χωρίς όρια. Και με τις δάφνες της δημιουργίας … Μέχρι την ουτοπία. Καλήν αντάμωση στα… τρίγωνα φεγγάρια… εκεί όπου η άνοιξη ουρανεί και η ποίηση μεσουρανεί…

Υ.Γ.: Τιμή μας, ποιητή μου, η αφειδώλευτη εμπιστοσύνη. Χωρίς όρους. Χωρίς όρια.

Και χωρίς ενοχλητικούς αστερίσκους…