Το βιβλίο της Μαρίας Καμηλάκη-Μανογιαννάκη βραβεύτηκε από την Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών.
Το βιβλίο της Μαρίας Καμηλάκη-Μανογιαννάκη «Εκεί που οι στάχτες ανθίζουν» βραβεύτηκε από την Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών.
Η βράβευση του βιβλίου «Εκεί που οι στάχτες ανθίζουν», εκδόσεις Ραδάμανθυς, της Μαρίας Καμηλάκη-Μανογιαννάκη, από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών Καλλιτεχνών, συνιστά μια ξεχωριστή στιγμή αναγνώρισης για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και για τη συγγραφέα.
Το έργο, ξεχώρισε εξ αρχής για την ευαισθησία, τη βαθιά συναισθηματική του δύναμη και την ικανότητά του να αναδεικνύει, μέσα από τις πιο σκοτεινές εμπειρίες, την προοπτική της αναγέννησης και της ελπίδας.
Με λόγο μεστό και ουσιαστικό, η συγγραφέας, προσεγγίζει και παρουσιάζει τα ανθρώπινα βιώματα με ειλικρίνεια και διεισδυτικότητα, προσφέροντας στον αναγνώστη χώρο, για ταύτιση και προσωπικό στοχασμό.
Η συγγραφέας, επίσης, πόνταρε πολλά στο συναίσθημα και από ότι φαίνεται κέρδισε, διότι, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης και την πορεία της πλοκής, συνεχώς, ο αναγνώστης βιώνει έντονα συναισθήματα λύπης, χαράς, απογοήτευσης, πίκρας κτλ σε μια δίνη, η οποία καταλήγει να τον φέρει αντιμέτωπο, όχι μια φορά, με εαυτό του, τις δικές του αξίες ,τις δικές του αρχές.
Η Μαρία Καμηλάκη, προφανώς, γνωρίζει πως το βασικό στοιχείο είναι ο ήρωας, ο χαρακτήρας, ο οποίος θα πρέπει να είναι αληθοφανής. Γνωρίζει πως θα πρέπει να έχει δώσει τόσα στοιχεία, ώστε ο αναγνώστης με τη σειρά του να καταφέρει να τον σχηματίσει με όσο γίνεται μεγαλύτερη πιστότητα στο μυαλό του, ώστε να μπορέσει να ταυτιστεί μαζί του και από ότι φαίνεται εκεί εστίασε και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Κατάφερε λοιπόν, μέσα από πολυετή έρευνα και τριβή, να επανέλθει με ένα μυθιστόρημα, στο οποίο παρουσιάζει εκτός των άλλων, ιστορικά στοιχεία, μερικά, ίσως άγνωστα σε πολλούς, αλλά και μια πλοκή, η οποία διαβάζεται με μεγάλη ευκολία και ευχαρίστηση.
Μια πλοκή, η οποία ακροβατεί με μαεστρία μεταξύ μύθου και Ιστορίας, δίχως να αδικεί κανένα μέρος, μένοντας πιστή στο σκοπό της, να χαρίσει στον αναγνώστη -εκτός των άλλων -μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία.
Η Καμηλάκη, επιλέγει να αγγίξει ένα συλλογικό τραύμα, μια δύσκολη εποχή, μια σκοτεινή περίοδο και μέσα από αυτό, να αναδείξει το φως, την ελπίδα και την αισιοδοξία με το δικό της μοναδικό τρόπο, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τη σπάνια λογοτεχνική της ευαισθησία.
Η συγκεκριμένη διάκριση, δε τιμά μόνο τη συγγραφέα και το βιβλίο, τιμά όλους εκείνους που έγραψαν Ιστορία, τιμά όλους εκείνους που καταφέρουν να ξεφύγουν με τις πράξεις και τις επιλογές τους από τη λήθη του χρόνου, τιμά τους άνδρες και τις γυναίκες που έκαναν το τραύμα δύναμη και πείσμα, το μετέπλασαν, δημιουργήσαν πανοπλία από αυτό ,το ενδύθηκαν και στάθηκαν και εκείνοι απέναντι στην Ιστορία, για ακόμη μια φορά, φωνάζοντας δυνατά, πως ο λαός που κατοικεί στην άκρη της Ευρώπης, μπορεί να είναι μικρός, ωστόσο, σαν έρθει η ώρα, γίνεται τρανός.
Ένα βιβλίο, το οποίο, καταφέρνει να αγγίξει βαθιά τον αναγνώστη και να αφήσει το δικό του, διακριτό αποτύπωμα. Πρόκειται για μια ουσιαστική επιβεβαίωση της αξίας της λογοτεχνίας ως μέσου έκφρασης, κατανόησης, εσωτερικής αναγέννησης, αλήθειας, εν συναίσθησης, μνήμης και ελευθερίας.
Θερμά συγχαρητήρια!
