Χρονογραφήματα μιας άλλης εποχής – Μανώλη Γιαννουδάκη – Εκδόσεις Επίκεντρο- Σχολιάζει ο Βασίλης Μπάτζιος.

Το ελληνικό χρονογράφημα έχει μια μεγάλη παράδοση. Στήλες εφημερίδων τοπικών (Ελευθερία, Αλλαγή) και εθνικών (Βήμα, Καθημερινή), φιλοξένησαν
κείμενα από επώνυμους και μη συγγραφείς (Ηλίας Βενέζης, Δημήτρης Ψαθάς, Νίκος Τσιφόρος, Παύλος Παλαιολόγου, Σπύρος Μελάς, Π. Γιαννακόπουλος κ.α). Για το
είδος έχει δοθεί ο ορισμός πως πρόκειται για ένα είδος που περιέχει συνήθως εντυπώσεις παρατηρήσεις, κρίσεις αφηγήσεις ανεκδότων, αναπαραστάσεις σκηνών
και εικόνων από την σύγχρονη κοινωνική ζωή, κατά κανόνα σε ύφος εύθυμο και , παιγνιώδες, το οποίο όμως δεν αποκλείει στοιχειώδη όπως η φιλοσοφική σκέψη.

Πρόχειρα γραφόμενο χωρίς αξιώσεις καθαρού φιλολογικού έργου, και άνευ εσωτερικής συνθέσεως, δύναται να θεωρηθεί ως ενδιάμεσο μεταξύ έντεχνου γραπτού
λόγου και ομιλίας. Παροιμιώδης αποτελεί η προτροπή παλιού εκδότη στον ξακουστό Σπύρο Μελά «Εβγα έξω γύριζε στο δρόμο και ότι βλέπεις γράφε το».
Μια συλλογή χρονογραφημάτων είναι και το χαρτόδετο βιβλίο (229 σελ.) «Χρονογραφήματα μιας άλλης εποχής» του Μανώλη Γιαννουδάκη από τις εκδόσεις
Επίκεντρο.

Αποτελείται από 69 χρονογραφήματα ποικίλης θεματολογίας δημοσιευμένα από τις 9/3/1978 έως 4/3/1988. Όλα γράφτηκαν στην εφημερίδα «Αλλαγή» (εκδ.1977) του
Νομού Ημαθίας στην 1 η και 3 η σελίδα, της . Η εν λόγω εφημερίδα έφερε τον τίτλο «βδομαδιάτικη προοδευτική εφημερίδα» Ν. Ημαθίας (ιδιοκτησίας Ουσουλτζόγλου-
Γεωργιάδη Χαρίκλεια) και ενημέρωνε το κοινό της για όλα τα θέματα της εποχής (πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά κ.α). Ο Μανώλης Γιαννουδάκης επιμελήθηκε ο
ίδιος την στήλη «Ημαθιώτικα και άλλα…», για καιρό.

Στο βιβλίο, οι τίτλοι (κάποιες φράσεις αινιγματικές όπως ο 13 ος άθλος του Ηρακλή..) μας προετοιμάζουν για το περιεχόμενο που ακολουθεί. Τα θέματα είναι
επίκαιρα και στο χρώμα της εποχής (μεταπολίτευση, Καραμανλής, Παπανδρέου). Όλα τα κείμενα είναι σύντομα (1-3 σελ.) και μιλάν για πολιτικά, τοπικά (π.χ
«Βέροια μια ανοχύρωτη πόλη»), κοινωνικά (π.χ «οι φιλόπτωχες κυρίες»), τον κινηματογράφο, για εξωτερικά-διεθνή (π.χ για τον μακαρθισμό), θέματα
αρχιτεκτονικής και ρυμοτομίας, αθλητικά , αλλά και περιβαλλοντικά ζητήματα (π.χ Τσερνόμπιλ).

Αυτό το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί για όσους ενδιαφέρονται για εκείνη την περίοδο, αλλά και για όσους αναζητούν μια γεύση καλού γραπτού ελληνικού
δημόσιου λόγου . Γιατί; Επειδή ο συγγραφέας κρατά την παράδοση των προκατόχων του χρονογράφων. Το ύφος του είναι σαρκαστικό, ειρωνικό, έχει μια κριτική σκέψη
προσωπική που συχνά την διατυπώνει. Πολλές φορές γελάς με κάποια και σε κάποια άλλα προβληματίζεσαι.

Το να διαβάζεις σήμερα μια τέτοια συλλογή είναι σαν να γυρνάς αργά ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ (όσο ακόμη υπάρχουν). Αφού το χρονογράφημα μοιάζει με
μια φωτογραφική στιγμή, που αποδίδεται σε γραπτό λόγο. Κάνεις μια σύγκριση με την σημερινή εποχή και έκπληκτος διαπιστώνεις κάποιες χτυπητές ομοιότητες ή
αντιθέσεις.