Παρουσίαση βιβλίου – Εύφλεκτον δέρας – Γεωργία Γιώτα.
Σάββατο, 25 Οκτωβρίου. Ένα σούρουπο γλυκό, σαν την υπόσχεση μιας μεθυσμένης άνοιξης. Κι όμως ήταν βράδυ φθινοπώρου.
Από τα βράδια εκείνα που προκαλούν «τη φθινοπωρινή ηδονή μιας ταραχής που θυμίζει καλοκαίρια δεσποτικά και κυρίαρχα». Και από τις νύχτες εκείνες που η ανάγκη για ουρανό παύει για λίγο να είναι βασανιστικά επίμονη, επιτακτική και… λαιμητόμος. Γιατί… μέσα από την παρουσίαση του «Εύφλεκτου δέρατος», με την παρουσία και τη συναισθηματική μέθεξη αγαπητών και αγαπημένων συνοδοιπόρων, οι στίχοι και οι ήχοι, οι λέξεις και οι νότες τάραξαν την ψυχή γλυκά, γαλήνεψαν τον ανήσυχο νου και τα συναισθήματα καβάλα σε ά-λογα ατίθασα βάλθηκαν να τρέχουν σε ιπποδρόμους ονείρων… Και υπό τις επευφημίες ισχυρών αυτό-κρατόρων…
Για αυτή τη βραδιά, για αυτή τη συναισθηματική μέθεξη, για αυτή τη δικαιολογημένη ηδονή της γλυκιάς ταραχής, οφείλω..
Οφείλω ουρανοσύνης κάλεσμα… και τούτη η οφειλή είναι δέσμευση καρδιάς και φέρει το χρυσόβουλό της….
Στον αγαπητό Γεώργιο Νταλό, Καθηγητή του Π.Θ., Τμήματος Δ.Ε.ΞΥ.Σ., γιατί σμίλεψε με το λόγο του λέξεις και προτάσεις με έναν τρόπο αριστοτεχνικό, δίνοντας τους σχήμα ποίησης και διατηρώντας με σεβασμό τούς χυμούς της παρθένας φύσης. Τιμή μου!
Στον αγαπητό Κωνσταντίνο Οικονόμου, Σύμβουλο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (κλάδου Φιλολόγων), γιατί με το δικό του τρόπο, εραστής γαρ του λόγου και της τέχνης του, εμβάπτισε τα σημαινόμενα νοήματα των λέξεων σε κείνο, της αθανασίας το λάλον ύδωρ. Τιμή μου!
Στον αγαπητό Γιάννη Παπαθεοδώρου, καθηγητή και πολυβραβευμένο ποιητή, γιατί προ(σ)κάλεσε το σκίρτημα της καρδιάς, της συνοδοιπορίας το κάλεσμα, τις στιγμές που η Ερατώ πλησίαζε με το δικό του ακριβό κάλεσμα στων νικητών το βάθρο. Τιμή μου!
Στην αγαπητή Γεωργία Ρόπη, εκπαιδευτικό-φιλόλογο (και όχι μόνο!), γιατί μας πρόσφερε πολύτιμη κατάθεση ψυχής, μια κατάθεση που με εμπιστοσύνη απόλυτη ακούμπησε στης ψυχής μου την τράπεζα, αυξάνοντας του κεφαλαίου τα ρήτρα. Τιμή μου!
Στον αγαπητό ‘Αρη Φαλιάγκα, ερμηνευτή-στιχουργό (αλλά και στους δύο υπέροχους μουσικούς, Παναγιώτη Καλπία και Ναπολέοντα Μουλιάκο!), γιατί ακολουθώντας της Ευτέρπης τα θέλγητρα ύψωσαν στις κορυφογραμμές των Αγράφων των Μουσών το πολύτιμο τρόπαιο. Τιμή μου!
Αλλά κυρίως οφείλω… και τούτη η οφειλή είναι δέσμευση καρδιάς και φέρει το χρυσόβουλό της….
Σε όλους και όλες εσάς, που με ένα βλέμμα, μία λέξη, ένα άγγιγμα, ενισχύετε κάθε φορά της ψυχής τα ερυθρά αιμοσφαίρια και με το δικό σας μάγμα εν-κάρδιο καθιστάτε το δέρας της ύπαρξης εύφλεκτο…
Χαρά, συγκίνηση και της ζωής μύρο πολύτιμο.
Στις επόμενες εκρήξεις του ηφαιστείου…
Αγαπώ εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που φορούν ανεπιτήδευτα στο χέρι τους, πολύτιμο κόσμημα, του φωτός το χρυσάφι…
Υ.Γ.: Και από το φως της ποίησης στην ποίηση του φωτός και στον αγγελιοφόρο της ακριβής άνοιξής του, στον ΠΟΙΗΤΗ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ…
