40οι ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΛΦΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ.
Προστιθέμενη η συγκίνηση. Αναμενόμενη η χαρά. Μα είναι κυρίως η τιμή που ανατοκίζεται, βάσει της αξίας των πνευματικών ανθρώπων που αποτέλεσαν την κριτική επιτροπή. Υποκλίνομαι στο έργο και στην προσφορά τους. Και προσμένω σε ό,τι ωραίο κυοφορήθηκε τις στιγμές εκείνες που οι στίχοι διάβαιναν τις γέφυρες και συναπαντούσαν τους στεναγμούς μιας άλλης ψυχής. Στο ωραίο λοιπόν, που αναδέχεται το φως…
Τιμή μου η συνοδοιπορία με αξιόλογους σκαπανείς και θεράποντες της υψηλής της Ερατούς Τέχνης.
Τιμή μου τούτη η «ΤΙΜΗΤΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ». Μα ακόμα μεγαλύτερη τιμή αποφέρουν κάποια ξεχωριστών δημιουργών και ανθρώπων λόγια καρδιάς, από κείνα που καθιστούν το δερας εύφλεκτο…
Ψάχνοντας λοιπόν το φανάρι…. Αναζητώντας το φως…
Προσμένοντας τον Διογένη που θα έχει το θάρρος να το κρατήσει και την τόλμη να αναζητήσει τον ΑΝΘΡΩΠΟ, σε εποχές αμνών…
ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ.
Με του Διογένη το κυνικό το φανάρι
βαδίζω σε δρόμους σκοτεινούς.
Ακροβατώ σε μονοπάτια με ασφόδελους.
Σκύβω μοναχά το κεφάλι
να μη με αγγίξουν της λεύκας οι ανθοί
Η αλλεργία σε ό,τι ο Ζέφυρος επί των ημερών του παρασύρει
μάλλον δεν θεραπεύεται.
Το χρωμόσωμα «Κ» σθεναρά, ως φαίνεται, ανθίσταται.
Σηκώνω κατά τα γραφάς κεφάλι και βλέμμα
πεισματικά, αν και όχι αξόδευτα πάντα
στην υψηλή του Κυπαρίσσου τη θέαση
Και ουσία εκατόμβη προσφέρω
για κάθε μέρα της δικής μου εθνικής ανεξαρτησίας.
Ακόμα νιώθω
Ακόμα συναισθάνομαι
Ακόμα ελπίζω
Ακόμα αντέχω
Ακόμα ζω
Στης γης το αντισεισμικό έδαφος
πατώ γερά,
περήφανα μοναχική
μοναχικά περήφανη.
Τα δύο μου πόδια καλά με στηρίζουν ακόμα
Μα είναι κι εκείνες οι φορές που σκοντάφτω
και γλείφω τις πληγές μου ανόρεχτα
με προτεινόμενη μιας αγίας νηστείας τη φήμη.
Θου, Κύριε, φυλακήν τη οράσει μου,
όχι της αίσθησης,
παρά την αλάθητη της ψυχής
που έχει μάθει να αναπνέει πνοές αστεριών
απ΄το αριστερό, το ευαίσθητο διάφραγμα
κι ας πληγώνεται ενίοτε η ροή της ανάσας
από εκτός σχεδίου πόλεως τολμηρές ορειβασίες (Γ.Γ.)
Υ.Γ.: Και μια οφειλή πνεύματος και καρδιάς στην αγαπητή κυρία Αγγελική Ψακή-Κωβαιου, Πρόεδρο της Π.Ε.Λ., για την πολύτιμη προσφορά της στο λόγο, στο λογισμό και στην τέχνη τους, αλλά κυρίως για την κατάθεση ψυχής του ανθρώπου.
